Oud-collega Sonja Ipenburg was het boegbeeld van de cursusadministratie. Op haar plekje bij de centrale ingang zag ze iedereen binnenkomen. Veel cursisten kenden haar, altijd een aardig woord en een warm kopje koffie bij ontvangst. Mei 2025 is zij met vervroegd pensioen gegaan. Meer tijd voor privé. In het kader van het 20 jarig bestaan van Auxilium spraken we haar en vroegen hoe het nu met haar gaat. En we zijn natuurlijk heel benieuwd hoe ze haar dagen nu vult. Mist ze Auxilium?
Sonja hoe bevalt jouw pre-pensioen?
Sonja: “Ik heb mijn dagen goed gevuld! Ik ben onder andere vrijwilliger geworden bij de Zonnebloem. En sinds eind maart is er een Wereldwinkel in het Meander ziekenhuis in Amersfoort. Daar werk ik ook als vrijwilliger. Het contact met de bezoekers van de winkeltje is heel speciaal. Een cadeautje voor een ziek familielid kopen kan zo maar een heel mooi gesprek opleveren. Mensen delen makkelijk hun verhalen. En deze gesprekken zijn mij erg dierbaar, het persoonlijk contact en een luisterend oor bieden. Dat past bij mij.
Verder golf, tennis, wandel en fiets ik veel. Ook maak ik kaarten voor een goed doel. Kijken bij mijn voetballende kleinzoons en dansende kleindochters doe ik ook graag. Zo zie je maar hoe snel mijn werkdagen bij Auxilium een andere mooie invulling hebben gekregen”.
Sonja, je draaide al even mee bij Auxilium, kan je daar iets meer over vertellen?
“In 2007 ben ik begonnen bij Auxilium. Ik werkte voor die tijd in Huizen, bij Accountantskantoor Castelein en Van Unen. John Weerdenburg deed daar jaarlijks de jaarrekening. Hij vroeg aan mij of ik, als Marieke op vakantie ging, dan een keertje kon invallen. Het bleef stil daarna, ik hoorde niets meer van John. Maar een paar maanden later kwam ik John op een zaterdag bij de AH in Hoogland tegen. Ik zei, – flapuit als ik ben – je hebt mij nooit meer gevraagd om in te vallen. Toen is het balletje meteen gaan rollen, want Auxilium was inmiddels zo gegroeid dat er echt behoefte was aan ondersteuning op het cursussecretariaat. Grappig zo’n sollicitatiegesprek in de AH!
Zo is mijn loopbaan dus begonnen bij Auxilium, toen nog op de Zwarteweg in Leusden. Vanaf dag 1 heb ik samen met Marieke gewerkt. Wij hebben met elkaar veel lief en leed gedeeld. Wat waren de tijden toen anders. We hadden nog een fax en waren super enthousiast als de cursusinschrijvingen kwamen binnenrollen op de fax. Als ik dit zeg, besef ik dat ik echt oud ben, want mijn vier kleinkinderen weten waarschijnlijk niet eens wat een fax is”.
Heb je nog andere mooie herinneringen aan je tijd bij Auxilium?
“Wat ook een hele mooie herinnering is, is dat we met zijn allen met het vliegtuig naar Barcelona en Girona zijn geweest. Een reis om nooit te vergeten. Iedereen met een leuk Auxilium koffertje dat ik nog steeds met veel plezier gebruik”.
Hoe voelt het om zo terug te kijken?
“In mei 2025 ben ik met vervroegd pensioen gegaan. Een bewuste keuze want mijn partner Adriaan was toen al ziek. Het is dus nu extra fijn om meer tijd voor elkaar te hebben. Natuurlijk mis ik mijn collega’s, maar gelukkig heb ik regelmatig contact met diverse oud-collega’s. Via WhatsApp, Facebook, Wordfeud en regelmatig een gezellige lunch met oud-collega’s Marieke en mijn ‘derde dochter’ Jomaira. Natuurlijk mis ik ook het contact met de klanten. Als je ergens zolang werkt, dan heb je ook regelmatig mooie gesprekken met de klanten.
Ik heb op mijn laatste werkdag een geweldig afscheid gehad. Echt top. Geheel onverwachts, voor mij dan, in het bijzijn van Adriaan, mijn dochters en kleinkinderen. Die dag verliep, zoals verwacht, met een lach en een traan. Ik vergeet dat nooit meer”.
“Afgelopen december vierden de oud-collega’s Sinterklaas op kantoor. Als verrassing kwam ik als ‘Pietje Pensioentje’ in een heus pietenpak binnen. De collega’s waren zo verrast, hilarisch was dat.
Tot slot wens ik Auxilium en mijn oud-collega’s nog heel veel mooie en gezonde jaren toe. Voor de oudere oud- collega’s, die ook binnen niet al te lange tijd met pensioen gaan, die wens ik ook een hele fijne tijd toe en hoop dat ze net zo kunnen gaan genieten zoals ik dat nu doe”.
Sonja, we wensen je het allerbeste samen met Adriaan en de (klein)kinderen!
