In het kader van ons 20 jarig bestaan spreken we oud-collega’s van Auxilium Adviesgroep over hun tijd bij ons en hoe het nu met ze gaat. Na het verhaal van Sonja is het deze keer de beurt aan Patrick. En dat levert precies het soort verhaal op dat blijft hangen: eerlijk, energiek, met humor en met een scherpe blik op het vak
Twee starts, één verhaal
Patrick begon niet één keer bij Auxilium, maar eigenlijk twee keer.
Zijn eerste kennismaking met ons was in 2009. Hij werkte toen bij Van Lanschot Bankiers en merkte dat hij toe was aan iets anders. “Daar was ik een beetje klaar mee,” zegt hij er zelf nuchter over. Via Mariëtte kwam hij in contact met Anja van Maurik, één van de oprichters van Auxilium. Wat er daarna gebeurde, typeert volgens Patrick meteen hoe dingen bij Auxilium soms gaan. Hij ging op gesprek zonder precies te weten wat hij wilde doen. “Eerlijk gezegd had ik nog geen idee wat ik ging doen met mijn leven,” vertelt hij. “Dus ik wist ook niet of zo’n gesprek zin had.”
Dat veranderde snel. Het gesprek met Anja bleek geen standaard kennismaking, maar een stroom van ideeën. “Anja is een soort bruistablet,” zegt Patrick. “Het lijkt rustig, maar zodra je haar in een glas water gooit, bruist het alle kanten op. Zo ging dat gesprek ook. Binnen een kwartier zaten we midden in allerlei ideeën over trainingen en opdrachten.” Die klik leidde tot eerste opdrachten als zzp’er. Later volgde een dienstverband, en vanaf 2011 werd Patrick officieel onderdeel van het team. Tot begin 2019 bleef hij verbonden aan Auxilium.
Wat hem het meest bijbleef: de mensen
Vraag Patrick naar zijn mooiste herinneringen en hij begint niet bij een project, maar bij de kern: de mensen. “De collega’s, de klanten… dat is wat blijft hangen,” zegt hij. “Daar krijg ik nog steeds een warm gevoel van als ik eraan terugdenk.” Hij kijkt met een glimlach terug op zijn rol als trainer. Niet altijd volgens het boekje, maar wel met energie. “Accountants en fiscalisten staan niet per se bekend als de meest extraverte groep,” zegt hij. “En ik denk dat er echt wel eens cursisten hebben gedacht: het mag wel een tandje rustiger. Maar toch voelde ik me altijd geaccepteerd. En belangrijker: het was nooit saai.”Die dynamiek tussen inhoud en interactie is wat hij het meest waardeerde. Serieus waar het moest, luchtig waar het kon.
De buitenlandreizen: leren, lachen en af en toe chaos
Wie Patrick kent, weet dat de buitenlandse studiereizen een hoofdstuk op zich zijn. Die reizen combineerden inhoud met lange dagen, nieuwe plekken en vooral veel onverwachte momenten.
Van Monza tot Schotland, van Londen tot Madrid: het waren geen standaard werkreizen. In Madrid staat hem nog één moment scherp bij. Hij zat bij het ontbijt toen John hem enthousiast vroeg of hij meeging naar het stadion van Real Madrid. Alleen was Patrick net op dat moment… naar bed gegaan na een lange avond. “Dat was zo’n typisch moment,” zegt hij. “Iedereen leeft in een ander ritme op zo’n reis.”
Ook de voetbalreizen blijven hangen. Niet alleen vanwege de wedstrijden, maar vooral door de onderlinge sfeer. Zo was er die beruchte wedstrijd Ajax – Tottenham, waarbij Patrick als PSV’er met een Tottenham-sjaal op de foto ging. “Die foto is nog lang rondgegaan in appgroepen,” zegt hij lachend. “Maar goed, je moet er ook een beetje lol in houden.”
Trainingen met een twist
Naast reizen staan vooral zijn trainingen vol anekdotes. Zo bedacht Patrick ooit een escape room als cursusvorm. Alleen werd het iets te realistisch. “De deur ging echt op slot,” vertelt hij. “En ineens zie je mensen denken: dit was misschien niet het beste idee voor een vrijdagmiddag.” De spanning sloeg snel om in fanatiek puzzelen, maar het moment bleef hangen. Niet alleen vanwege de inhoud, maar vooral door de beleving. Of die keer in Maastricht, waar een collega-accountant onverwacht werd “gepromoveerd” tot stadsgids. “Hij had een week eerder toevallig een rondleiding gehad,” zegt Patrick. “Dus ik dacht: dat komt vast goed. En eerlijk is eerlijk, hij kwam er verrassend goed mee weg.”
Een werkdag bij Auxilium: hard werken en veel lachen
Als Patrick terugdenkt aan de werkvloer, ziet hij vooral een ritme van hard werken, vakinhoud en humor. “Het was serieus werk,” zegt hij. “Maar zonder af en toe keihard lachen red je het niet. Dat was essentieel. En ik denk dat sommige mensen mij daar nog steeds op aankijken,” voegt hij er met een knipoog aan toe. Die balans tussen inhoud en luchtigheid is volgens hem precies wat het werk bijzonder maakte.
Trots op een lastig maar mooi vak
Een moment dat hem extra bijbleef, is een bedrijfsoverdracht in Friesland binnen de horeca. “Daar zat echt van alles in,” vertelt hij. “Familieverhalen, spanning, emotie… het moest allemaal eerst op tafel komen.” Uiteindelijk kwam er beweging in en viel alles op zijn plek. “Op een gegeven moment zaten er vijf mensen tegenover me die gewoon moesten huilen van opluchting,” zegt hij. “En zelfs de accountant hield het niet helemaal droog. Dat zijn de momenten waarop je voelt dat je echt iets betekent.”
Wat hij leerde en nog steeds meeneemt
Zijn belangrijkste les uit die tijd is verrassend eenvoudig geformuleerd, maar raakt wel de kern van het vak: “Het MKB-accountants- en fiscalistenwerk is een prachtig beroep,” zegt hij. “Maar ook een lastig beroep. Er komt zoveel op je af. Daar heb ik echt respect voor gekregen.” En misschien nog belangrijker: hoe je naar mensen kijkt. “Je moet mensen willen zien. Niet alleen cijfers of dossiers. Het draait om de mens erachter.”
Na Auxilium: weinig veranderd, wel doorgegaan
Na zijn vertrek ging Patrick terug naar Van Lanschot Kempen, waar hij nog steeds werkt. In die zin is hij nooit echt weggegaan uit de financiële wereld. Privé is er volgens hem weinig veranderd. “Zelfde vrouw, trotse vader, nog steeds PSV-fan,” zegt hij. “En nog steeds omringd door fijne mensen.” Wat wel bijzonder is: hij komt binnenkort weer terug bij Auxilium voor een training, samen met Mariëtte. “Dat voelt een beetje als een rondje terug in de tijd,” zegt hij. “Maar wel op een hele mooie manier.”
Contact met oud-collega’s
De band met Auxilium is gebleven. Af en toe komt hij nog in Leusden langs en ziet hij oud-collega’s terug. “Dan merk je hoe snel de tijd gaat,” zegt hij. “En ook hoe goed het is om te zien dat er zoveel nieuwe mensen bij zijn gekomen. Dat zegt iets over de ontwikkeling van de organisatie.”
Tot slot: zijn boodschap
Als Patrick één ding mag meegeven aan het huidige team, is het dit: “Ook in een wereld vol AI, Teams en digitale tools blijft één ding het belangrijkst: menselijk contact. De menselijke maat maakt uiteindelijk het verschil.” En misschien is dat precies waarom zijn verhaal blijft hangen. Niet door de tools, niet door de trainingen, maar door hoe hij steeds weer terugkomt op hetzelfde punt: mensen maken het werk.
Dank je wel Patrick voor je mooie verhaal en alle herinneringen en we hopen je nog vaak te zien bij ons in Leusden, waar de koffie altijd klaarstaat!
