Hoe is het nu met... Marc Weerdenburg

In het kader van ons 20 jarig bestaan spreken we oud-collega’s van Auxilium Adviesgroep over hun tijd bij ons en hoe het nu met ze gaat. Dit keer geven we het stokje aan oud-collega van het Ondernemersnetwerk: Marc Weerdenburg (ja, de zoon van). We frissen het geheugen op en blikken terug.

In welk jaar ben je bij ons begonnen en wat was je functie?

“In 2018 ben ik bij Marco op de financieringsdesk gestart. In mijn rol als strategisch ondersteuner vertaalde ik de strategische uitgangspunten achter financieringsaanvragen naar goed onderbouwde toekomstplannen. Daarnaast bouwde ik samen met Marco aan de verdere ontwikkeling van deze nieuwe afdeling. We maakten processen slimmer en eenduidiger, ontwikkelden cursussen en legden zo stap voor stap een basis voor de toekomst. Na mij hebben Remco van den Akker en Igo Galama dit geweldig doorgepakt.”

Wat is een mooie herinnering aan je tijd hier?

“Er zijn zoveel mooie herinneringen! Als ik aan Auxilium denk, blijven vooral de warmte, het vakmanschap en de integriteit van de mensen mij bij. Bijna iedereen was betrouwbaar en betrokken, en dat voel je in de dagelijkse samenwerking.

Ook de klanten maakten het werk bijzonder. Die diversiteit vond ik misschien wel het mooiste aan werken in het mkb: geen dag is hetzelfde, geen klant is hetzelfde en geen kantoor is hetzelfde. Daardoor bleef het werk altijd interessant en levendig.

Maar ik wil graag een moment uitlichten, dat is de personeelsreis naar Girona. Auxilium stond misschien niet altijd bekend om flamboyante uitjes, al is daar de laatste jaren wel verandering in gekomen, maar wat was het geweldig om een keer écht met elkaar uit te pakken. Je zag dat iedereen genoot, en juist dat maakt het zo onvergetelijk. Ook de PE-buitenlandreis met klanten naar Girona was fantastisch!”

Met welke collega(‘s) heb je het meest samengewerkt?

“Binnen Auxilium heb ik het geluk gehad met veel fijne mensen samen te werken. De meeste tijd werkte ik samen met Marco op de Financieringsdesk en later veel met Sanne binnen het Ondernemersnetwerk. Met Mariëtte Elling deelde ik een tijd een kamer. Dat was geen inhoudelijke samenwerking, maar wel altijd fijn en gezellig. Daarnaast kwam ik via allerlei interne projecten eigenlijk met bijna iedereen wel in aanraking. Juist die brede samenwerking maakt dat ik veel collega’s goed heb leren kennen”.

Was er een project of moment waar je extra trots op bent?

“Ik ben het meest trots op het opstarten van het Ondernemersnetwerk, inclusief de intervisiegroepen. Daaruit zijn zoveel mooie contacten en samenwerkingen ontstaan. Het voelt daarom ook een beetje gek dat je elkaar nu minder spreekt. Ik heb namelijk enorm genoten van de bijeenkomsten en van alle persoonlijke gesprekken die daaruit voortkwamen. Ik heb het nog steeds ontzettend naar mijn zin op de Hogeschool, maar dit was wel een heel bijzondere periode”.

Wat heb je bij Auxilium geleerd dat je nog steeds meeneemt in je huidige werk?

“Natuurlijk is het belangrijk om zakelijk scherp te blijven, ook richting concurrenten en in klant-leverancier relaties. Maar het wordt pas echt mooi als je dat soms even loslaat en merkt dat iedereen elkaar gewoon wil helpen. De energie en verbinding die in een intervisiegroep kunnen ontstaan, zijn echt bijzonder. Ik ben er trots op dat ik daarin een verbindende rol heb kunnen spelen en er iets waardevols voor Auxilium van heb mogen maken”.

Wat ben je na Auxilium gaan doen?

“Ik ben als docent aan de slag gegaan in het hbo, bij de opleiding Bedrijfskunde van Windesheim. Daar geef ik vooral strategische en financiële vakken. Ook hier krijg ik, net als bij Auxilium, volop ruimte om te vernieuwen. Afgelopen jaar heb ik binnen onze opleiding de rol van innovatiecoördinator gekregen. Vanuit die rol help ik collega’s om het curriculum verder te ontwikkelen en te vernieuwen.

Op dit moment verdiep ik me vooral in de mogelijkheden van vibe coding. Daarmee onderzoeken we hoe we, met behulp van AI, mooie e-learnings en zelfs games kunnen ontwikkelen om studenten ook digitaal beter te ondersteunen.

Eigenlijk zijn er best veel overeenkomsten met mijn tijd bij Auxilium. Ik geef nog les, heb veel leuke gesprekken en ook hier mag ik de organisatie helpen te innoveren. Het grootste verschil is dat mijn ‘klant’ nu zo’n dertig jaar jonger is”.

Welke belangrijke stappen of wendingen heb je sindsdien gemaakt?

“De grootste wending is niet zakelijk, maar privé. Sinds een jaar zijn Iris en ik de trotse ouders van onze dochter Sophie. Mijn sportambities zijn daardoor wat meer naar de achtergrond geschoven, maar daar zijn meer dan genoeg andere ambities en bijzondere momenten voor teruggekomen”.

Heb je nog contact met oud-collega’s?

“Het zal jullie vast niet verbazen dat ik John nog regelmatig spreek. Via hem blijf ik op een hele natuurlijke manier toch een beetje verbonden met Auxilium. Ook met Marco heb ik nog geregeld contact. Dat vind ik ontzettend leuk, zeker omdat daar inmiddels ook weer een mooie samenwerking uit is ontstaan tussen onze opleiding en Auxilium.

Auxilium begeleidt namelijk projectgroepen en afstudeerders van onze opleiding. Dat voelt voor mij als een hele mooie verbinding tussen mijn oude en mijn nieuwe werkwereld. Voor onze studenten is het waardevol om mee te kijken in een professionele organisatie en begeleiding te krijgen van mensen uit de praktijk. Tegelijkertijd brengt het voor Auxilium ook iets moois: een frisse blik, nieuwe vragen en jonge mensen die onbevangen naar de organisatie kijken. Wat mij betreft is dat echt een samenwerking waar beide kanten energie van krijgen.

Verder spreken Iris en ik af en toe met Jomaira en Jan Mooren af om iets leuks te doen. Dat zijn van die contacten die gewoon fijn blijven, ook als je elkaar niet meer dagelijks ziet. Het is altijd gezellig en vertrouwd, alsof er weinig tijd tussen zit.

De overige collega’s spreek ik wat minder vaak, maar via John blijf ik natuurlijk alsnog goed op de hoogte. En eerlijk is eerlijk: meestal hoef ik daar niet eens heel actief naar te vragen, want vaak begint hij er zelf al over”.